Bjorn Van Malderen vertelt met veel verdriet over het verlies van zijn partner Anke. “We waren al zes jaar samen”, zegt hij. “We werkten allebei op dezelfde school. Die ochtend vertrok Anke met de bus naar het werk, terwijl ik later met de auto volgde. Onderweg moest ik plots een andere route nemen omdat er een zwaar ongeval was gebeurd. Toen ik op school aankwam, voelde ik meteen dat er iets ernstig misgelopen was aan de spoorwegovergang en dat wij erbij betrokken waren.”
Hij reed meteen terug naar de plek van het ongeval. “Het was een verschrikkelijk zicht. Overal lagen mensen en hulpverleners probeerden iemand te reanimeren. Ik zag Anke niet meteen, maar ik herkende wel de nummerplaat van de bus. Op dat moment wist ik zeker dat zij erbij betrokken was.”
Kort daarna kreeg hij de harde bevestiging, onder meer toen hij haar probeerde te bellen en geen reactie meer kreeg. “Het voelt nog altijd onwerkelijk”, vertelt hij. “Alsof ik elk moment wakker kan worden uit een nachtmerrie. Ik kan nog steeds niet bevatten dat ik haar kwijt ben. Haar leven werd plots stopgezet, en het mijne voelt volledig gebroken.”
Het koppel maakte plannen voor de toekomst. “We wilden binnenkort gaan samenwonen en droomden ervan om kinderen te krijgen. Er bestaat nu ook een vermoeden dat Anke zwanger was. Daar zal nog verder onderzoek naar gebeuren.”
Om haar appartement af te betalen, combineerde Anke verschillende jobs. Ze werkte in een rusthuis en daarnaast ook als busbegeleidster voor schoolkinderen. “Die flexi-job deed ze nog maar pas”, legt Bjorn uit. “Ze had een tijdelijk contract tot het einde van het schooljaar. Anke was iemand die enorm hard werkte en altijd vol energie zat.”
Volgens hem had ze net een nachtdienst achter de rug toen ze die ochtend opnieuw vroeg vertrok voor haar werk op de bus. “Het laatste wat ik van haar heb, is een sms van die ochtend. En eigenlijk moest ze die dag zelfs niet werken als begeleidster. Ze sprong in voor een collega die gestopt was. Ze had dus eigenlijk helemaal niet op die bus hoeven zitten. Dat maakt het nog moeilijker om te begrijpen.”
Over de precieze oorzaak van het ongeval tast hij voorlopig nog in het duister. “Ik krijg weinig informatie van politie en gerecht”, zegt hij. “Ik wil vooral begrijpen wat er exact gebeurd is. Ik ken de chauffeur ook persoonlijk. Hij deed dat werk al jarenlang. Ik kan moeilijk geloven dat hij bewust risico’s zou nemen. Hij heeft zelf kinderen. Daarom blijf ik met zoveel vragen zitten. Was het een medisch probleem? Een technisch defect? Ik hoop vooral dat het onderzoek duidelijkheid brengt, want anders blijven die vragen mij voor altijd achtervolgen.”
