Honderden mensen hebben dinsdag op het hoofdveld van Venlosche Boys afscheid genomen van de 12-jarige Wayne Bastiaans. Familie, vrienden, klasgenoten en teamgenoten kwamen samen om de jongen te herdenken, die ruim een week eerder overleed na een ernstig verkeersongeluk in Steyl. De opkomst was groot en het verdriet diep voelbaar.
Eerder die dag begon het afscheid bij het stadion van VVV-Venlo, de club waar Wayne groot fan van was. Vanuit daar werd hij in een stoet naar zijn eigen vereniging gebracht. Langs de route vormden honderden mensen een erehaag met fakkels. Zijn ouders liepen achter de wagen, terwijl zijn broertje en zusje naast de kist zaten op de laadklep.
Op het veld van Venlosche Boys werd Wayne herdacht als een jongen die midden in het leven stond. Hij was een echte teamspeler, geliefd bij iedereen en altijd zorgzaam. Bij zijn team, de jongens onder 13, stond hij bekend om zijn enthousiasme en leiderschap. Voor elke wedstrijd riep hij luid: “Wat gaan we doen?”, waarna zijn teamgenoten antwoordden: “Winnen!” Volgens zijn trainer was Wayne overal op het veld te vinden: voorin, achterin en op het middenveld. “Een echte voetballer, met maar één stand: volle bak gaan.”
Tijdens de herdenkingsdienst waren veel kinderen aanwezig. Leerlingen uit groep acht lieten ballonnen op bij de kist en zijn teamgenoten legden bloemen. Zijn familie bleef voortdurend dicht bij hem. De bijeenkomst maakte duidelijk hoe groot de impact van Wayne was, zowel binnen als buiten de club.
Voorzitter Harro Schroeder sprak de familie toe namens Venlosche Boys. “Samen met Wayne zijn we de Boys. We winnen samen en we verliezen samen. Dit verlies heeft onze club diep geraakt.” Hij benadrukte ook dat de club meer wil zijn dan alleen een plek om te voetballen, en dat het daarom belangrijk was om het afscheid op het eigen veld te laten plaatsvinden.
Wayne raakte zwaargewond toen hij op zijn fatbike werd aangereden in Steyl. Hij werd met een traumahelikopter naar het ziekenhuis gebracht, maar overleed daar enkele dagen later aan zijn verwondingen. Ondanks het grote verlies bracht zijn overlijden ook iets bijzonders voort: door orgaandonatie redde hij vier mensenlevens, waaronder twee kinderen.
Zijn moeder sprak als laatste en benadrukte hoe zorgzaam haar zoon was. “Jij zou je laatste stuiver nog hebben weggegeven. Daarom zou jij ook nu anderen willen helpen.” Ze voegde eraan toe dat degene die zijn hart heeft ontvangen, “een hart van goud” heeft gekregen.
De woorden en de massale opkomst maakten duidelijk hoe bijzonder Wayne was. Zoals velen het verwoordden: hij was er altijd voor iedereen – en dat zal hij blijven, in de herinnering van iedereen die hem kende.
